Në përvjetorin e 111-të të Konferencës së Londrës, kujtojmë momentin historik kur u vendos fati territorial i Shqipërisë. Konferenca, e cila filloi në dhjetor të vitit 1912 dhe zgjati deri më 29 korrik 1913, u zhvillua në një kohë kur Shqipëria ishte në zemër të ndryshimeve gjeopolitike të shkaktuara nga Lufta e Parë Ballkanike.
Pjesëmarrësit në këtë konferencë përfshinin përfaqësuesit e fuqive të mëdha evropiane dhe Perandorisë Osmane, si dhe përfaqësues të shteteve ballkanike, përveç Shqipërisë, e cila ende nuk ishte njohur si shtet, dhe Greqisë, e cila nuk kishte nënshkruar armëpushimin.
Si rezultat i kësaj konference, u hartua Traktati i Londrës, i cili rregullonte ndarjen e territoreve që dilnin nga kontrolli osman dhe kalonin nën administrimin e fuqive të mëdha dhe aleatëve të tyre. Ky dokument mbeti sekret deri në Konferencën e Versajës në vitin 1918, dhe çdo fuqi e madhe paraqiti versionin e saj të hartës së Shqipërisë.
Propozimi më i favorshëm për shqiptarët erdhi nga Austro-Hungaria, e cila sugjeroi një hartë që përfshinte një territor më të gjerë për Shqipërinë. Në fund, Shqipëria u njoh si një principatë, duke i dhënë vendit një formë qeverisjeje monarkike me pushtet trashëgues, por me pavarësi të kushtëzuar, duke mos arritur të plotësojë të gjitha kriteret e shtetësisë së plotë. (politiko.makdomen.net)