Pse Putini dëshiron një “luftë të përjetshme”

Nga këndvështrimi i Putinit, të folurit për një “luftë të përjetshme” ka një virtyt të fundit për të – është demoralizuese për armiqtë e tij. Me afrimin e shirave të dimrit, duket se do të jetë e mundur. Nëse jo, Moska do të ketë një hapësirë frymëmarrjeje për të ndërtuar më shumë mbrojtje, për të ngritur më shumë trupa dhe për të shpresuar të shohë zvogëlimin e vullnetit perëndimor për të vazhduar financimin e luftës së Ukrainës në këtë luftë

Nga Mark GALEOTTI

Kur perëndimorët flasin se konflikti në Ukrainë po bëhet një “luftë e përjetshme”, ata priren ta kuptojnë atë si një gjë të keqe. Për presidentin rus Vladimir Putin, megjithatë, ka të ngjarë të jetë një qëllim. Javën e kaluar, Putin e bëri datën 30 shtator një festë zyrtare: Ditën e quajtur në mënyrë të pahijshme Ditën e Ribashkimit të Rajoneve të Reja me Federatën Ruse. Shënimi i një-vjetorit të aneksimit të rajoneve të Ukrainës Donetsk, Luhansk, Kherson dhe Zaporizhzhia – edhe pse shumica nuk ishin as nën kontrollin rus në atë kohë – i dha një mundësi Putinit që të kthehej në një nga obsesionet e tij aktuale: që kjo është një luftë “për Atdheun, për sovranitetin, vlerat shpirtërore, bashkimin dhe fitoren tonë”.

Në fjalimin e tij, në paradën e Ditës së Fitores 2023 zakonisht një litani e gjatë dhe bombastike suksesesh, Putin ishte i zymtë duke deklaruar se “një luftë e vërtetë është nisur kundër atdheut tonë”.

Ai ngriti spektrin e Luftës së Madhe Patriotike – si e përshkruajnë rusët Luftën e Dytë Botërore – dhe paralajmëroi se “civilizimi është përsëri në një pikë kthese vendimtare” sepse “elitat globaliste perëndimore” ishin të vendosura të “shkatërrojnë dhe shkatërrojnë” Rusinë. Nga njëra anë, kjo mund të merret si një alibi apokaliptike për dështimin relativ të të ashtuquajturit “operacion special ushtarak” të tij në Ukrainë, në të cilin ai që duhej të ishte një operacion i shpejtë për të imponuar një regjim kukull, u shndërrua në një luftë të përgjakshme, në shkallë të gjerë. Megjithatë është më shumë se kaq. Kur Putin flet për këtë si një nga “betejat vendimtare për fatin e Atdheut tonë”, siç bëri në paradën e Ditës së Fitores të këtij viti, ai gjithashtu duket se po flet nga zemra – dhe për kredon e re të regjimit të tij.

Ai nuk po ofronte asnjë vizion të qartë për të ardhmen, madje as ndonjë shpresë të vërtetë, vetëm mesazhin se kombi ishte i mbyllur në një luftë ekzistenciale me një Perëndim armiqësor pa një fund të vërtetë në horizont.

Kjo tingëllon si një perspektivë e zymtë, por nga këndvështrimi i Putinit ajo ka gjithashtu virtytet e saj të qarta. Sigurisht, lufta është një katastrofë për Rusinë. Burimet e qeverisë amerikane sugjerojnë se Rusia mund të ketë pësuar 120.000 të vrarë dhe 170.000-180.000 trupa të plagosur. Dhimbjet ekonomike do të duhen vite për t’u shëruar edhe kur të arrihet paqja dhe të hiqen sanksionet. Dhe efektet e rendit të dytë në shërbimet publike të pafinancuara, edhe pa barrën e një numri të madh veteranësh të dëmtuar fizikisht dhe psikologjikisht, do të ndihen të paktën për gjeneratën e ardhshme.

Por është gjithashtu një mundësi. Ndërsa lufta e përjetshme bëhet parimi organizues i “putinizmit të vonë”, ajo justifikon – madje kërkon – shtrëngimin e shtrëngimit të represionit që Putinit i duhet për të mbajtur kontrollin e tij mbi kombin. Edhe mospajtimi më i butë bëhet tradhti dhe zhvendosja masive e burimeve në sektorin e mbrojtjes bëhet një domosdoshmëri. Buxheti i fundit parashikon që shpenzimet ushtarake të rriten me gati 70% vitin e ardhshëm, në një nivel rreth trefishi i shpenzimeve të kombinuara për shëndetin, arsimin dhe mbrojtjen e mjedisit. Në fushën e betejës, Putini mund t’i thotë vetes se ai fiton duke mos humbur. Kundërofensiva ukrainase ka thyer vijën e parë mbrojtëse ruse në rajonin jugor të Zaporizhzhias.

Shpresa e Kievit është se nëse nuk mund t’i ndajë forcat pushtuese në dysh, të paktën do të arrijë aq larg sa të jetë në gjendje të bombardojë lidhjet rrugore dhe hekurudhore që lidhin Krimenë me kontinentin rus.

Nga këndvështrimi i Putinit, të folurit për një “luftë të përjetshme” ka një virtyt të fundit për të – është demoralizuese për armiqtë e tij. Me afrimin e shirave të dimrit, duket se do të jetë e mundur. Nëse jo, Moska do të ketë një hapësirë frymëmarrjeje për të ndërtuar më shumë mbrojtje, për të ngritur më shumë trupa dhe për të shpresuar të shohë zvogëlimin e vullnetit perëndimor për të vazhduar financimin e luftës së Ukrainës në këtë luftë. Ne nuk mund ta dimë nëse Putini beson me të vërtetë se Rusia mund të tërheqë një lloj fitoreje nga debakli i tij ukrainas ose thjesht ndjen se nuk ka alternativë përveçse të shpresojë se mund t’i kalojë armiqtë e tij. Megjithatë, nga këndvështrimi i tij, të folurit për një “luftë të përjetshme” ka një virtyt përfundimtar për të – është demoralizues për armiqtë e tij. (CNN)